عید برشما مبارک.

غار حرا، لحظه‏های شکوهمندی را به تماشا نشسته است.

محمد(ص)، اینک، فقط امین زمینی‏ها نیست؛ او امین آسمانیان شده است. او امین خداوند است و این‏بار، امانت، آیه‏های روشن وحی است و صاحبان امانت، آن سوی حرا.

و محمد باید از کوه سرازیر شود و به سمت آنان بشتابد. باید آن‏ها را نیز در این معجزه بزرگ سهیم کند.

او اکنون، «رحمة للعالمین» است.

امین خدا از کوه پایین می‏آید و خداوند، از جلوه ذات خود بر روی زمین، می‏بالد به فرشتگان و از پنجره‏های آسمان، عرشیان، سرک می‏کشند تا بار رسالت را بر روی دوش خیرالمرسلین ببیند.

عطر آیه‏های روشن آسمان بر لبانش جاری است.

قلبش از معارف آسمان و زمین آکنده است.

روحش از پله‏های آسمان بالا رفته است و درجه‏های روشن نور را بی‏پروا از زیر گام‏هایش می‏گذراند.

و گویی زمین است که مبعوث شده است و بار آسمان اینک بر دوش زمین است.

زمین، استوار، آسمان را بر دوش دارد.

زمین، مرکز ثقل آفرینش است و محمد (ص)، معجزه خاتم.

«اقرأ باسم ربک الذی خلق»

کلمات، به سبکی نسیم، بر گوش‏های محمد می‏نشیند و او، سرشار از شوقی عظیم، گوش جان می‏سپارد به کلمات دل‌نشین خدا؛ و آرام تکرار می‏کند آن چه را که شنیده است.

مبعث؛ یعنی وساطت رسول‏الله میان بنده و معبود.

یا رسول اللّه‏؛ دستانم را بگیر تا بت‏های باقی‏مانده دلم را بشکنم که خدای تو، خریدار دل‏شکستگان است...